Świat to "Tłum", to rzesza ludzi, z których każdy
jest indywidualnością (ponoć).
Ten "Tłum", ta konkretna rzesza ludzi z kolei, zalana
jest innym "tłumem" - milionami rzeczy, wytworami ludzkich rąk
i nie tylko, najróżniejszego gatunku i wartości, z których tylko niewielka ilość jest
wystarczająco oryginalna/odmienna-piękna/brzydka aby przykuć uwagę na dłużej...
Tak samo, jak tylko znikoma część ludzi jest wystarczająco dużymi indywidualnościami,
aby na tyle wyróżnić się z tłumu by dać się zauważyć, a jeszcze mniejsza z nich
daje się po wyróżnieniu zapamiętać.
Taka wizja świata spaceruje w mojej głowie od jakiegoś czasu...
Człowiek w zasadzie tylko z natury jest tak naprawdę indywidualnością
choćby z uwagi na niepowtarzalne cechy - cechy biometryczne (DNA, linie
papilarne itp.), ale ludzi o podobnych usposobieniach, wyglądzie zewnętrznym
czy nawet tworzącymi podobnie jest już więcej, więc w tym zakresie aż taką indywidualnością
już każdy nie jest.
Kiedyś wszystkich i wszystkiego było mniej, a co jeszcze ważne, nie było takich możliwości
wymiany informacji i komunikacji, więc łatwiej było się przebić przez
"tłum" (zwykle mocno ograniczony terytorialnie) mając trochę wyższe
niż przeciętne umiejętności, zdolności, talenty....
W dzisiejszych czasach jest znacznie trudniej, ale też
znacznie większa ilość ludzi w "Tłumie" tego wyróżnienia oczekuje i
potrzebuje, biorąc sobie za wzór tych którzy już tego dokonali i o jakich ciągle
słuchają, czytają, czy oglądają. To ich biografie, historie, przykłady
prowokują w nich takie dążenia, tylko jak tego dokonać kiedy prawie wszystko
(wszystko co człowiek do tej pory był w stanie wymyślić i pojąć) już się właściwie
wydarzyło, powstało, stało....?
Oczywiście wiele jeszcze przed nami, ale biorąc po uwagę
fakt, ile już jest za nami i że ilość niepoznanego i niestworzonego ciągle się
zmniejsza, to szanse na takie wyróżnienie są znacznie mniejsze. Trzeba by
dokonać naprawdę spektakularnego odkrycia, czy stworzyć jakiś wyjątkowy produkt/dzieło.
Jakby na to nie patrzeć to w zalewie mnogości produktów wszelakiego rodzaju
jest niestety coraz trudniej, a potrzebujących coraz więcej.
Znacznie prościej
wyróżnić się z tłumu swoim kalectwem, brzydotą, skandalem, czy jakimkolwiek
kontrowersyjnym zachowaniem (choćby rozebraniem do naga na środku ulicy) niż
czymkolwiek innym. Ale czy takie wyróżnienie się, jest wystarczającym powodem do wynoszenia na piedestał autora tego wyczynu?
Myślę sobie, że "SZTUKA" w dzisiejszych czasach
staje się coraz mniej oryginalnym/znaczącym/wyróżniającym się elementem
"TŁUMU" czyli tego zalanego świata...
Człowiek chcący być uznanym twórcą/ artystą za wszelka cenę,
łapie się dokładnie takich samych metod wyróżnienia z tego tłumu. W jego mniemaniu
nie ważne jak... ważne, że się w ogóle udało i z takiego podejścia niektórych być
może częściowo swój początek wziął ten cytat....
"Są artyści, którzy tworząc stwarzają pozytywne wartości w życiu, i są
ci, którzy najistotniej tworzą niszcząc życie własne, a nawet innych.”
Odbiorcy niestety zapamiętują takie incydenty i umniejszają
znaczeniu "sztuki", której już zbyt często nie stać na "bycie
ponad" i utrzymanie dawnej wartości .
Sztuka chyba przestaje mieć jakieś większe znaczenie i z dnia na dzień traci na "wartości",
żeby nie powiedzieć, że podupada. Mówiąc o wartości nie mam na myśli CEN jakie
ludzie płacą, za dzieło uznane przez kogoś za dzieło sztuki. W tym momencie
takie dzieło staje się towarem na sprzedaż, a jak wiadomo cena towaru zależy w największej
mierze od aktualnego rynku, od popytu,
który w dzisiejszych czasach jest
nakręcany sztucznie, przez reklamę, przez tzw. "autorytety", które
jak sama sztuka i wiele innych pojęć mocno się już zdewaluowały. Ja rozumiem, że "sztuka" może
wychodzić na ulice, może starać się być bardziej powszechna, może mieć łatwiejszy dostęp pod tzw.
"strzechy", ale.... ale niech to będzie rzeczywiście sztuka.
Tak, wiem, wiem... nie ma jedynej i słusznej, powszechnie uznanej
definicji sztuki, ale jednak każdy z nas jakąś tam swoją wizję tej sztuki ma, a
z pewnością większość się zgodzi, że jednak nie każdy wytwór, nie każdy
produkt, nie każde dzieło stworzone przez człowieka, a już na pewno żadne,
stworzone przez zaprogramowaną maszynę do dzieł sztuki zaliczyć nie można tak
jak nie można zaliczyć do dzieł sztuki setnej czy tysięcznej wersji tego samego
dzieła różniącej się od pierwotnej i każdej kolejnej mało znaczącym elementem.
Czy dziełem sztuki powinno nazywać się rzetelnie wykonaną
kopię obrazu stworzoną przez zupełnie innego autora? Dla mnie to nie jest
możliwe. W takim wypadku nigdy nie powiem o takim tworze dzieło sztuki, a co
najwyżej że to rzetelnie wykonana kopia, ponieważ w tym dziele nie ma "twórczości
własnej" jest tylko odtwórczość i zdolności kopiującego, ale nie ma
własnej myśli, pomysłu, inwencji, przekazu itp.
Moja wizja sztuki jest bliska teorii Sztuk Pięknych i XIX
wiecznym poglądom odchodzącym od rzemiosła, a bardzo ściśle powiązanym z
pojęciem twórczości , oryginalności, indywidualizmu i
nowatorstwa z dużym naciskiem na samych
autorów, którzy "(według idealnego modelu) stają się artystami
motywowanymi wewnętrznym przymusem tworzenia, czy też potrzebą wyrażenia uczuć,
rozwiązania problemów własnych lub ogólnoludzkich, niedającymi się ograniczyć
wyłącznie do funkcji dostarczyciela wrażeń estetycznych" a już tym
bardziej nie twórcami masowo odtwarzającymi - kopiującymi czy zwyczajnie naśladującymi
cudze dzieła. Co innego inspiracja cudzym dziełem, a co innego naśladownictwo,
ale przy inspiracji, jeśli jest oczywista, też należy podać nazwisko i tytuł dzieła,
z którego inspirację się czerpało bo w takim wypadku dla mnie jest jakby dwóch
twórców.
Niestety, jak tak obserwuję to co się wokół mnie dzieje i co
jestem w stanie wypatrzeć w świecie, to rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej
niż te wizje, które w sobie noszę od zawsze.
Dzisiaj artystą w zasadzie jest każdy, kto nauczy się choćby
jednej z technik wystarczająco dobrze by
się trochę wyróżnić z tłumu, a jeśli ma szczęście i trafi mu się wśród publiki choćby
jeden tzw. "autorytet" (nie ma znaczenia czy nim jest faktycznie i
czy faktycznie się zna na sztuce, liczy się jego status w danym momencie) a do
tego wybierze się "chodliwy temat" swej twórczości to można zostać
"ARTYSTĄ" i w jednej sekundzie. Zresztą wystarczy dobry znajomy,
przyjaciel czy ktokolwiek, kto ma ochotę wesprzeć takie poczynania i kolejny
artysta już jest na liście w rankingu bardzo wysoko, nawet jeśli ODBIORCY,
którzy się z takim dziełem stykają nie wykazują zainteresowania to przecież
nigdy nie będzie powiedziane, że twórca czy jego protektor jest nijaki i serwują
byle co, ale że odbiorcy są głupi i na sztuce się nie znają, bo powszechnie
panuje opinia, że na sztuce znają się tylko Ci "lepsi" i wykształceni
w tym kierunku.
Najlepszym rozwiązaniem, żeby szybko zostać artystą i wspiąć się na szczyt, jeśli
ma się już protektora i trochę techniki, jest zdobyć odbiorcę, który będzie
potwierdzeniem i dowodem na opinie
naszego poplecznika.
No ale jak zdobyć odbiorcę?
Bardzo prosto :)
Wystarczy wiedzieć czego w danym ludzie szukają/potrzebują i
wstrzelić się w temat, ale jeden temat jest ponadczasowy. Temat bazujący na
podstawowych potrzebach ludzkich, na pierwotnych instynktach
" instynkt definiowany jest jako wrodzona i
dziedziczna zdolność zwierząt (łącznie z człowiekiem) do wykonywania ciągu
zachowań napędzanych przez popędy, wywoływanych i kierowanych przez odpowiednie
bodźce zewnętrzne, prowadzących do skutków koniecznych dla życia osobnika lub
utrzymania gatunku"
Myślę, że myślący ludzie dobrze wiedzą o co chodzi...
