Malowany jedwab - "latawce z tęczowej doliny"

Tym razem również jedwab i również chusta 74x74cm, ale już zupełnie inna bajka... 

Malowany jedwab - "latawce z tęczowej doliny"

Malowany jedwab - "Biało-Czerwona... i maki"

Ostatnio dręczą mnie jedwabie i trochę ich powstało, ale ciągle szukam tego który będzie w końcu dobry...

Namalowałam jedne maki, a teraz wszyscy czekają na kolejne, więc wymyślam różne makowe wersje.
To poniżej to efekt dzisiejszego, nocnego malowania...

Requiem for my friend...

http://www.youtube.com/watch?v=QN1HA5yplMY

Waldemar Szysz - to już sześć miesięcy bez Ciebie...

Waldemar Szysz - Lublin 27.04.2013

Sześć miesięcy minęło...

Od sześciu miesięcy nie słyszałam Twojego głosu w słuchawce, a przecież to on rozpoczynał i kończył mój dzień...

Teraz już tylko głucha cisza...

Ty bez telefonu to dla mnie niewyobrażalny widok.

Ciągle ktoś dzwonił, ciągle trzeba było z kimś porozmawiać...

Tu też musiałeś porozmawiać, poinformować, że już jedziemy...

W sumie nic nadzwyczajnego, ale...

Czy tak się cieszy ciężko chory człowiek, mający świadomość swojej choroby, na parę dni przed śmiercią...

Przeciętny człowiek nie, ale Ty pod żadnym względem nie byłeś przeciętny...

Byłeś, Jesteś i Będziesz zawsze wyjątkowy!

Waldemar Szysz - "MODLITWA VI" - za artystów

autor: Waldemar Szysz [Nakielski] - grafika komputerowa

"Rondo Szysz

Gdy budzę się
Świat wstaje
A ona w głowie mej
Budzi się
Gdzie jesteś
Powiedz gdzie
Zaraz zmrok wstanie
A w głowie mej
Wstanie świt
Czasem wyć się chce
Może noc ukoi łzy
Otrzyj łzę
Otrzyj łzy
Graj gitaro
Graj
Wyj
Jak ja
Wyj
Graj"

i zagrała gitara i zajęczała przeraźliwie, wykrzyczała swoja PRAWDĘ...

http://www.youtube.com/watch?v=UzfBoL5uF6o

Ty widziałeś więcej niż inni... 

Ty więcej czułeś... 

Ty więcej mówiłeś...

Tylko niewielu było w stanie więcej zrozumieć...

 

01.11.2013... PO ZADUMANIE...

Przeczytałam w nocy wiersz Coobus-a...

ZNICZ

" dziś znowu umrą kolejne liście
na smutnych klonach
dziś pożegnamy gasnące znicze
skinieniem głowy
poodsłaniamy
na wielkich płytach
blade imiona
i przestawimy myśli o życiu
na czas zimowy

dotkniemy muru który zamyka
ludzkie bezdroża
śmierć bezszelestem monarszych kroków
obok przystanie
wejdziemy w światła listopadowej
wieczornej zorzy
po przeznaczenie
po przypomnienie
po zadumanie"


http://coby99.bloog.pl/id,338810727,title,znicze,index.html


Uwielbiam wszystkie jego wiersze, ale w taki dzień jak ten, to ten wiersz mnie wyjątkowo poruszył...
Tak bardzo mnie poruszył, że zamieściłam go pod zdjęciem w galerii Variart. Może ktoś pomyśli?  Może ktoś jeszcze poduma?
Ileż tu prawdy o nas samych i to takiej nad którą się nie zastanawiamy, nawet wtedy kiedy już przychodzi nam odwiedzać groby bliskich i dalszych... W zasadzie przecież każda wizyta w tym wyjątkowym miejscu, rodzi refleksje i myśli, które znikają zaraz za cmentarna bramą...
Przynajmniej u większości....
A może czasem warto niektóre wnioski głębiej przeanalizować?


Wędrowałam dzisiaj cmentarnymi alejami z tym wierszem w uszach i żalem, że nie mogłam osobiście zanieść światełka każdemu, kto był w tym życiu dla mnie ważny....
Najbardziej żałowałam, że nie mogę zanieść go Tobie Waldku :(
Za kilka dni minie 6 miesięcy od twojej śmierci, a dzisiejsze święto jest Twoim Pierwszym Prawdziwie Osobistym Świętem.... Tak chciałam zaswiecić tobie światełko.... światełko nadziei... jak wtedy, kiedy zaświeciłam Ci lampkę z tykwy....
Nie mogłam....
Na szczęście Breydak zgodził się zrobić to za mnie swoimi rękoma....
Jak dobrze!

Kolejny gest... kolejny wiersz... kolejne wzruszenie... którego autorem, tak jak i wiersza powyżej jest Coobus....
"wspominamy tych którzy odeszli"
http://www.osme-pietro.pl/laurki-f37/wspominamy-tych-ktorych-juz-nie-ma-t12206.html


W takich chwilach jak te dzisiejsze wraca mi wiara w ludzi, chociaż niestety nie wszystkich, ale ponoć nie można mieć wszystkiego...

"...po zadumanie..."

Moje malowane jedwabie jeszcze pod ręką...

Kiedy byłam pogrążona w smutku jeden z moich  Przyjaciół, utalentowany artysta malarz, wyciągnął do mnie pomocną dłoń i na otarcie łez ofiarował mi swój cudny obraz. Ciągle na niego patrzę i oprócz czysto wizualnych doznań za każdym razem budzą się we mnie refleksje, wspomnienia i pytania...
Jakby to było gdyby nie było przyjaciół?
Jakby to było, gdyby wszyscy tak jak duża większość patrzyła tylko pod swoje nogi i nastawiona była na branie?
Dla mnie to by był koniec świata chyba....
Dobrze, ze trafiam czasami na takich dobrych ludzi.

Obiecałam w zamian namalować chustkę jedwabną.
Cały problem w tym, że ja nie umiem malować. Całe moje malowanie to taka zabawa z pędzlem, farbkami i wyładowaniem emocji.
Ciągle coś maluję i ciągle upłynniam bo wszystko wydaje mi się zbyt tandetne, aby móc ofiarować komuś tak szczególnemu.
Trwa to już byt długo i czuję się coraz gorzej z tym. Im bardziej się staram tym gorzej wszystko wychodzi.
Postanowiłam zamieścić tutaj te chustki, które  starałam się namalować i które jeszcze mi zostały pod ręką.
Jedna już tu się pojawiła wcześniej, ale wstawiam ją po raz drugi dla porównania, żeby nie trzeba było latac po galerii.
Wiktorze, jak tu zajrzysz to popatrz i napisz mi czy jakaś z tych już by Cię częściowo zadowoliła?
Weź poprawkę na to, ze kolory i ich intensywność mogą ciut odbiegać od rzeczywistości bo jedwab fotografowałam na tle białego płótna, a przecież jest w zasadzie przeźroczysty...
Chciałam jednak jak najszybciej to wstawić i już w razie czego zabrać się może za coś lepszego.

Pogoda dla nie-bogaczy i uciekające trójkątne baloniki...

Na wyspie palmy wielkomocnej...

Wesołe miasteczko, które już widziałeś...

Makowa pocztówka od lata...

Pan szron i taniec suchych traw...

Bezkresne morze... bezkresna tęsknota...

Bezkresne morze...

Bezkresna tęsknota...

I płynął kiedyś statek po morzu

po bezkresnym morzu sięgającym nieba...

Aż kiedyś statek do nieba odpłynął...

I pozostało morze... 

samo...

Statku dawno już nie ma...

Już się nie pojawi...

Ale tęsknota nie mija...

Jest jak to morze...

wieczna i bezkresna...

Dla Ciebie Waldku...

"Chciałabym byś tu był...

Czy nie wiesz, że śnieg staje się zimniejszy
I strasznie za Tobą tęsknię
Odczuwając smutek...

Gdy po raz pierwszy spojrzałam na Ciebie
Poczułam radość z życia
Zobaczyłam w Twych oczach niebo
W Twych oczach

Chciałabym byś tu był...

Tęsknię za Twoim śmiechem, za Twym uśmiechem
Tęsknię za całym Tobą
Każda sekunda jest jak minuta
Każda minuta, jak dzień
Kiedy nie ma tu Cię...

Chciałabym byś tu był..."

Zobacz jak pięknie...

"Zobacz jak pięknie
igły błyskawic szyją mrok
kiedyś świat pęknie
lecz dziś mnie nie obchodzi to

płaczą anioły
na parapecie kropel stuk
serce jak gołąb
znużony lotem pragnie snu

obłoki słów, twoich słów
i obietnic motyle
nie uniosą mnie więcej
znowu życia schody kręte

w drodze do piekła
rzadko się zdarza jakiś cud
w oczach człowieka
zawsze miłości dojrzysz głód

zza czarnej szyby
szaleństwo świata śledzi nas
a czasu tryby
kruszą ostatnią z naszych szans

obłoki słów, twoich słów
i obietnic motyle
nie uniosą mnie więcej
znowu życia schody kręte.'"

/Mira Kubasińska i After Blues/

http://www.youtube.com/watch?v=lEh3JECmX2I

Droga którą idę...

http://www.youtube.com/watch?v=WBvX6l_3fZA

"Droga, którą idę jest jak pierwszy własny wiersz,
Uczę się dopiero widzieć świat jaki jest,
Uczę się dopiero świata jaki jest.
Droga, którą idę biegnie śladem ludzkich spraw,
Szukam swego czasu, jasnych słów, prostych prawd,
Szukam swego czasu, jasnych słów i prawd.

Już tyle słońc wzeszło tylko jeden raz,
Już z tylu stron zapłonęły ognie gwiazd,
Już tyle miejsc zapomnienia pokrył kurz,
Wiem, co to jest, lecz się nie zatrzymam już.

Droga, którą idę czasem błądzi w pełni dnia,
Kocham, pragnę, tracę, chwytam dzień póki trwa,
Kocham, pragnę, tracę, chwytam dzień gdy trwa.

Już tyle słońc wzeszło tylko jeden raz,
Już z tylu stron zapłonęły ognie gwiazd,
Już tyle miejsc zapomnienia pokrył kurz,
Wiem, co to jest, lecz się nie zatrzymam już.

Droga, którą idę nie wybiera łatwych tras,
W czasie, który minie odbić chce własny ślad,
W czasie, który minie swój odbije ślad."